Każde połączenie przewodów w instalacji elektrycznej powinno znaleźć się w puszce, do której jest dostęp. Puszka łączeniowa porządkuje obwody, chroni styki przed uszkodzeniem i ułatwia późniejsze naprawy.
Puszka łączeniowa to obudowa, w której spotykają się przewody z różnych odcinków instalacji. Może być podtynkowa, natynkowa lub do płyt gipsowych, a od zwykłej puszki pod gniazdo różni się tym, że zamyka się ją pokrywą.
W starszych budynkach często stosowano puszki rozgałęźne z wkładem, w nowszych instalacjach przewody łączy się szybkozłączkami lub złączkami skręcanymi. Zasada pozostaje ta sama: połączenie musi być osłonięte i dostępne.
Zwykle około 30 cm pod sufitem, nad drzwiami albo w pobliżu włączników. Takie położenie ułatwia prowadzenie przewodów w poziomie do kolejnych punktów w pomieszczeniu.
W nowych instalacjach coraz częściej łączy się przewody w głębokich puszkach pod gniazdami i łącznikami. Zmniejsza to liczbę pokryw widocznych na ścianach, ale wymaga puszek o odpowiedniej głębokości.
Najwygodniejsze są szybkozłączki z dźwignią, które pozwalają łączyć przewody jedno- i wielodrutowe bez narzędzi. Złączka powinna być dobrana do przekroju przewodów i prądu obwodu.
Skręcanie przewodów i owijanie ich taśmą izolacyjną to rozwiązanie niezalecane. Takie połączenia z czasem się luzują, a luźny styk nagrzewa się i może uszkodzić izolację.
Przed założeniem pokrywy dobrze jest przejść krótką kontrolę. Najważniejsze punkty to:
Najprościej tam, gdzie w jednej kategorii zebrano puszki podtynkowe, natynkowe, do regipsu i hermetyczne, razem z pasującymi pokrywami. Pozwala to kupić wszystko w jednym zamówieniu.
Pełne zestawienie modeli z wymiarami można przejrzeć na stronie https://eldor24.pl/puszki-elektryczne/, gdzie obok puszek łączeniowych Pawbol i Simet są także duże puszki 185×185 mm do rozdzielania kilku obwodów w jednym miejscu.
Nie, puszka łączeniowa musi pozostać dostępna. Zatynkowanie jej utrudnia znalezienie usterki i jest niezgodne z zasadami wykonywania instalacji.
Jeśli puszka wypada w miejscu, gdzie przeszkadza wizualnie, można ją przykryć pokrywą w kolorze ściany albo przenieść połączenie do głębokiej puszki pod najbliższym gniazdem. Ukrycie połączenia pod tynkiem zawsze kończy się kuciem przy pierwszej awarii.
Przy kilku obwodach w jednej puszce pomaga opisanie przewodów numerami lub kolorowymi opaskami. Numer obwodu odpowiada wtedy numerowi zabezpieczenia w rozdzielnicy.
Taki opis zajmuje kilka minut, a przy późniejszych pracach pozwala od razu wyłączyć właściwy bezpiecznik. Dobrze jest też zapisać schemat połączeń i zostawić go w dokumentacji domu.
Wielkość puszki zależy od liczby przewodów i złączek, które mają się w niej zmieścić. Przy dwóch lub trzech połączeniach wystarcza standardowa puszka fi 60, przy kilku obwodach lepiej wybrać puszkę głęboką lub prostokątną.
Duże puszki, na przykład 185×185 mm, stosuje się tam, gdzie zbiega się wiele tras, na przykład nad drzwiami korytarza lub w pomieszczeniu technicznym. Luźno ułożone przewody łatwiej opisać i sprawdzić podczas przeglądu.
Porządnie wykonane połączenia w dostępnych puszkach to podstawa bezpiecznej i łatwej w serwisie instalacji.